Ελληνικό Πρωτάθλημα 2013 ή..1953

Ελλάδα 2013. Μία χώρα κινείται στους ρυθμούς της κρίσης. Μια κρίση η οποία έχει πλήξει το σύνολο των πολιτών (με κάποιες εξαιρέσεις) και κατά συνέπεια πολλές απ τις πτυχές της ελληνικής πραγματικότητας.
 Αναμφίβολα η κρίση έχει χτυπήσει την πόρτα και στον χώρο του αθλητισμού. Ποια είναι η θέση του ποδοσφαίρου σ αυτόν; Ως το λαοφιλέστερο άθλημα στην Ελλάδα, κατέχει εξέχουσα θέση στις προτιμήσεις μας και είναι πλέον σαφές ότι -και αυτό- έχει πληγεί ανεπανόρθωτα απ τις συνέπειες  της κρίσης στην χώρα.
  Έλλειψη οργάνωσης; Αδιαφορία της Πολιτείας; Τα κλασσικά (εδώ και χρόνια). Ανήθικοι παράγοντες; Επίσης. Φίλαθλοι; Ούτε καν. Αυτοί κάθονται σπίτι. Την θέση τους έχουν πάρει εδώ και πολύ καιρό οι χούλιγκαν. Ένα ακόμα σοβαρό πρόβλημα. Αυτό όμως δεν το χουμε ξαναδεί. Τέτοια κατάσταση νομίζω ότι κάνεις δεν θα την έχει φανταστεί. Εγώ τουλάχιστον ποτέ. Είναι πλέον θέμα επιβίωσης.

Είναι δυνατόν, ομάδες όπως η ΑΕΚ με τεράστια ιστορία, οπαδούς και μεγάλα κατορθώματα σε Ελλάδα Και Ευρώπη να μην έχει χρήματα να πληρώσει τα ελάχιστα σε αξία συμβόλαια των παικτών; (ο Παυλής βασικό στέλεχος της ομάδας πληρώνεται με τον κατώτατο μισθό σε ποδοσφαιρικό επαγγελματικό συμβόλαιο). Ή οι ίδιοι οι αθλητές της να μην έχουν χρήματα να φάνε (κυριολεκτικά) πρωίνο έτσι ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στην καθημερινή τους προπόνηση;

   Όλα κάνουν κύκλο η αλήθεια είναι. Αλλά όχι κι έτσι. Όχι τόσο γρήγορα, τόσο βίαια. Η ΑΕΚ, που ανέφερα και πιο πάνω πριν λίγα χρόνια κυριαρχούσε. Τώρα ζήτημα αν θα μείνει κατηγορία. Βέβαια, κάποιος άλλος θα σου πει,-Ναι όμως άλλες ομάδες θα πάρουν σειρά. Όχι συνέχεια οι  ίδιοι και οι ίδιοι! Ίσως, αλλά όχι μ αυτό τον τρόπο.

Γιατί το θέμα δεν είναι η ΑΕΚ, ο ΠΑΟ ή ο ΑΡΗΣ. Είναι η συρρίκνωση του επιπέδου του πρωταθλήματος συνολικά. Είναι ότι σ αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές για το άθλημα, θα μιλήσει η οργάνωση, η ποιότητα, η παιδεία του ελληνικού αθλητισμού και Ποδόσφαιρου (που έχει τις ρίζες της στον σωστό τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της Ελληνικής κοινωνίας) και κάτι που δεν φαίνεται να υπάρχει.

Και τώρα τι κάνουμε; Γυρνάμε-αναγκαστικά-στροφή 180 μοιρών και βρίσκουμε την έσχατη λύση. Τους νέους. Γιατί όμως; Γιατί αυτοί να αποτελούν την λύση ανάγκης; Αυτοί δεν θα έπρεπε να ήταν-εδώ και  αρκετά χρονιά-τα βασικά στελέχη κάθε  ομάδας; Μήπως λοιπόν η κρίση πέρα απ τα δείνα, που προσφέρει απλόχερα, μας δίνει και κάποιες ευκαιρίες; Ευκαιρίες που ενώ υπήρχαν πάντα πάνω στο τραπέζι, το ελληνικό ποδόσφαιρο (από παράγοντες μέχρι και απλούς φιλάθλους) έκλεινε τα μάτια, και προτιμούσε το μεγάλο όνομα, τον ξένο << παιχταρά >> που με τον ερχόμο του θα μπάλωνε και όχι θα έλυνε-όπως ελπίζαμε-τα χρόνια προβλήματα του αθλήματος στην Ελλάδα.

  Ωστόσο το να κρίνουμε συνεχώς τους άλλους σε τέτοιες στιγμές δεν είναι σωστό. Ούτε αποτελεί την σωστή βάση για την συζήτηση (όχι επίλυση) του προβλήματος. Όλοι λίγο-πολύ παίρνουμε μέρος σε αυτό το πρωτάθλημα) κι επομένως όλοι γινόμαστε αυτόματα υπεύθυνοι για  τον ξεπεσμό του.

    Η ουσία όμως από όλη αύτη την συζήτηση πια είναι; Όλοι γνωρίζουμε ότι το μέλλον στον αθλητισμό και -πόσο μάλλον στο ποδόσφαιρο- είναι οι νέοι. Πολύ περισσότερο, είναι η συνολική διαχείριση του μοντέλου οργάνωσης και ανάπτυξης του αθλήματος πάνω στα νεαρούς άσους. Γιατί αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να δώσουν ζωή στο -κλινικά νεκρό- ελληνικό πρωτάθλημα. 

Ο Μιλτιάδης Βασιλόπουλος είναι φοιτητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών.