Όσοι περιμένετε συμβουλές οικονομικής επιτυχίας,κλείστε αμέσως το
παράθυρο.Δεν πρόκειται περί αυτού.Το άρθρο αυτό είναι κάτι ανάμεσα σε απόκομμα
ημερολογίου και φιλική κουβέντα στην βεράντα,μήνα Ιούνιο με συνοδεία παγωμένης
λεμονάδας. Μια προσωπική ματιά στα γεγονότα,τίποτα λιγότερο,τίποτα περισσότερο.Κάποιοι
θα ταυτιστείτε,άλλοι θα με βρείτε υπερβολικά ρομαντικό,οι περισσότεροι θα
προσεγγίσουν το κείμενο βάση μιας μέσης οδού.Πάμε λοιπόν.
Ποσοστό ανεργίας:Δείχνει το ποσοστό της εργατικής δύναμης που δεν
εργάζεται,αλλά είναι πρόθυμο να
ψάξει(και ψάχνει)να βρει μια θέση εργασίας.Όταν το 2006,πρωτοδιάβαζα το
συγκεκριμένο απόσπασμα στο βιβλίο ΄΄Σύγχρονη Μακροοικονομική΄΄ του
Ν.Απέργη-λόγω εξεταστικής περιόδου-ήταν ένας ακόμη ορισμός ανάμεσα στους
άλλους.7 χρόνια αργότερα,τέτοιοι ορισμοί δεν μας καλύπτουν.Με έναν στους δύο
νέους κάτω των 30 εκτός αγοράς εργασίας,όσους απασχολούνται υποαμοιβόμενους ή
ανασφάλιστους,καταστήματα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, την απαισιοδοξία και την ανασφάλεια
κυρίαρχα συναισθήματα,αριθμητικού χαρακτήρα διακυμάνσεις αδυνατούν να αποδώσουν
το μέγεθος της καταστροφής.
Το να αναλύσω τα αίτια της ανεργίας
είναι από περιττό έως βλακώδες.Εξάλλου υπάρχουν πολύ πιο ειδικοί να
εξηγήσουν το πώς,το γιατί ή ακόμη να προτείνουν και πιθανές λύσεις στο πρόβλημα.Ύστερα
θα διαλέξουμε ο καθένας την αφήγηση που
ταιριάζει στα γούστα του/ης,αναπαράγοντας βεβαιότητες.Εγώ θα επιχειρήσω κάτι
πρωτότυπο:Έχοντας ως αφετηρία και σημείο αναφοράς εμένα,θα κάνω ένα άλμα στο
πρόσφατο παρελθόν.Τις μέρες που το μεγαλύτερο δίλημμα που μας απασχολούσε
έμοιαζε να είναι ποιό νυχτερινό σχήμα θα στέγαζε την ανάγκη μας για
επίδειξη.Τότε,που κοιτούσαμε τους άστεγους με υπεροψία κοσμοκράτορα.Έκείνη την
περίοδο,με τους μετανάστες θλιβερή εξαίρεση ανάμεσα στο πολύχρωμο σκηνικό της
εορτάζουσας πόλης και τις λέξεις φτώχεια,συλλογικότητα,αλληλεγγύη να χωράνε σε
καρτ-ποστάλ.Λίγους μήνες αργότερα, πιόνια στην αγορά εργασίας,είχαμε την
εντύπωση πως επρόκειτο για προσωρινή αναποδιά.Η κατάσταση-λέγαμε-θα βελτιωθεί
σταδιακά,λίγο υπομονή ακόμα,η κρίση
συνιστά ευκαιρία.Με την κατάσταση να χειροτερεύει μέρα με τη μέρα,ρίξαμε τις
απαιτήσεις μας,επαναπροσδιορίσαμε τι σημαίνει ‘’δουλειά’’,ακόμη και καθημερινές
εκφράσεις του τύπου ‘’καλά’’,πήραν άλλη σημασία.Όσοι αποφασίσαμε να
μείνουμε,αντικρίσαμε μπροστά μας ένα περιβάλλον αποκρουστικό.Χαμηλής ποιότητας
πολιτική αντιπαράθεση,έλλειψη σοβαρότητας,πλήρης απουσία πνευματικής ηγεσίας,καμία
οδός διαφυγής .Μια χώρα γεμάτη από νεκρές κεφαλές που αναπαράγουν παχιά λόγια χιλιοπαιγμένης
κασέτας.Άλλοι βλέποντας πως δεν έχουν τίποτα να περιμένουν και απογοητευμένοι
από την εγχώρια πραγματικότητα,αναζήτησαν μια καλύτερη τύχη στο
εξωτερικό.Ορισμένοι δεν άντεξαν,πήραν την απόφαση να ξεστομίσουν το μεγάλο
αντίο,δηλώνοντας την αηδία,την απαξία,την άρνηση απέναντι σε έναν μηχανισμό που
τους αντιμετωπίζει μόνο ως αριθμούς.
Επιστρέφοντας στο παρόν κι αφού έχουμε ελέγξει τους εαυτούς μας σχετικά
με τις πεποιθήσεις του χθες,οφείλουμε έναν
γενναίο εσωτερικό διάλογο,ούτως ώστε να ξεκαθαρίσουμε τι πιστεύουμε,τι
απορρίπτουμε,τι ονειρευόμαστε ως λύση σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο.Αποτελεί
αναγκαία προϋπόθεση αυτή η ωρίμανση της προσωπικής συνείδησης,ένα δώρο που
χρωστάμε στο Eγώ
μας,ύστερα από μια περίοδο τόσο έντονης και συνάμα καθολικής αμφισβήτησης.Κι
όταν έχουμε περάσει από την κρίση της ώριμης πια συνείδησης τις επιλογές
παρελθόντος και παρόντος,θα έχουμε συντελέσει ήδη σε μεγάλο βαθμό στην επιτυχία
της επόμενης φάσης,την καλυτέρευση της ζωής μας.Σε στιγμές σαν κι αυτές,όταν
νιώθουμε εξόριστοι,προδομένοι,αδύναμοι είναι καιρός να οικοδομήσουμε τα
απαραίτητα τείχη προστασίας.Πώς?Ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους.Ενδυναμώνοντας
μας,αφού έχουμε κατορθώσει να ομαλοποιήσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο,έχουμε
δώσει απάντηση στο άμεσο και οικείο.Έχoντας κάνει το πρώτο βήμα,διανύοντας
τη μισή διαδρομή,αλλάζοντας το Εγώ μας,μπορούμε πια να προχωρήσουμε στο επόμενο
στάδιο:Να απαιτήσουμε την αλλαγή του κόσμου.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης,είναι απόφοιτος του τμήματος Π.Δ.Ε. του Τ.Ε.Ι.
Πειραιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου