Ολιγαρκείς βαρόνοι και οδοί διαφυγής

Τα χρόνια της επίχρυσης τηλε-δημοκρατίας με το lifestyle στις δόξες του και τη Ρούλα Κορομηλά σύμβολο χαζοχαρούμενης ευδαιμονίας της ‘’ισχυρής’’ Ελλάδας, το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων εξουσίας, απολάμβανε μιας κάποιας εκτίμησης. Νεαροί/ές υποψήφιοι έδιναν συνεντεύξεις σε πρωινά magazino, τα δελτία ειδήσεων είχαν προχωρήσει στην απαραίτητη διανομή ρόλων με κυρίαρχο κριτήριο την εκλογική περιφέρεια ή το οικογενειακό όνομα, και σε γενικές γραμμές είχαμε την υπομονή-υπάρχουν λιγότερο κομψές λέξεις-να ανεχτούμε κάθε λογής εξαγριωμένο ψώνιο που επεδίωκε την εκπλήρωση προσωπικών φιλοδοξιών δυσφημώντας την πολύ σοβαρή υπόθεση που λέγεται πολιτική πράξη. Ανάμεσα τους αναδείχθηκε μια ομάδα υψηλόβαθμων βουλευτών αποκαλούμενοι από τα ΜΜΕ ως βαρόνοι, τουτέστιν προβεβλημένα στελέχη υπουργικής προϋπηρεσίας, τα οποία εκτός κυβέρνησης ασκούσαν σκληρή κριτική (εποφθαλμιώντας σε υπουργοποίηση στην πρώτη ευκαιρία ανασχηματισμού), εντός κυβερνητικού σχήματος έπαιζαν ρόλο πιστού στρατιώτη, ενώ κατά τη διάρκεια εσωκομματικών συγκρούσεων σε 1 η φάση ανέπτυσσαν το μεγαλόπνοο σχέδιο τους, για να το σκίσουν λίγες μέρες αργότερα, ελέω συμβιβασμών προνομιακού χαρακτήρα.

Εν έτη 2013,με το πολιτικό προσωπικό παντελώς απαξιωμένο και την έννοια της παραταξιακής φεουδαρχίας πλήρως αποδυναμωμένη, θα περίμενε κανείς αυτά τα πρόσωπα να έχουν αποσυρθεί από τον δημόσιο βίο. Κι όμως σκιές του εαυτού τους, έχοντας απεμπολήσει πάσης φύσεως αρχηγισμό λόγω συνθηκών, οι ευγενείς του αστικού ‘’κώδικα’’ ζωής επανεμφανίζονται δυναμικά σε ρόλο τιμητή. ‘’Μας τα ΄λεγαν’’, έριξαν προειδοποιητικές βολές που δεν τις ακούσαμε, έδωσαν σήμα κινδύνου όταν έπρεπε, αλλά εμείς οι χοντροκέφαλοι διεφθαρμένοι, απομονώσαμε όσους χαλούσαν τη γιορτή. Πρόκειται για μια κλασσική αλλά αποτελεσματική τακτική, που ακολουθεί το σύνδρομο απενοχοποίησης. Δηλαδή προσπαθώντας να ελαφρύνουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί, κατηγορούν όλους τους υπόλοιπους ως εξίσου υπεύθυνους. Όπως συμβαίνει με τις μυθοπλασίες, στον πυρήνα της συγκεκριμένης συλλογιστικής υπάρχει μια δόση αλήθειας. Είναι αλήθεια πως στελεχώσαμε, επιδοκιμάσαμε δια της ψήφου μας τα 2 κόμματα εξουσίας, συμβιβαστήκαμε σε μια λογική ‘’λιγότερου κακού’’, καταδεχτήκαμε το παιχνίδι της διαφθοράς. Ποιοί όμως έφτιαξαν τους κανόνες, πριμοδοτώντας το ΄΄πάρε-δώσε΄΄, προκρίνοντας την κομματική ταυτότητα έναντι αξιοκρατικών κριτηρίων (μύθος ανάλογος του Αγίου Δισκοπότηρου για τα ελληνικά δεδομένα ); Ποιοί ανέδειξαν ως υπόδειγμα επιτυχίας τον καταφερτζή διαπλεκόμενο; Μα φυσικά οι κατ’ευφημισμόν εκπρόσωποι της λαϊκής βούλησης και υποτιθέμενοι ταγοί της κοινωνίας μας. Κι όταν κάποιοι σήκωναν χέρι, υπογραμμίζοντας αδυναμίες, νοοτροπίες, ύποπτες συμπεριφορές δεν ήταν οι ψηφοφόροι που τους περιθωριοποίησαν, αλλά οι βαρόνοι, ενοχλημένοι τότε με τους αντιρρησίες κι αρνητές της ειδυλλιακής πραγματικότητας.

Τώρα εν μέσω ερειπίων, επιλέγουν να αμυνθούν επιτιθέμενοι. Μας θεωρούν συνυπαίτιους της καταστροφής, εκδίδουν βιβλία προς κύρωση των όσων ισχυρίζονται, ανταλλάσουν χειραψίες, καταλήγουν σε βαρύγδουπα συμπεράσματα, προτείνουν περαιτέρω συρρίκνωση μισθών, εξισώνουν πεταμένες αποδείξεις με μίζες δισεκατομμυρίων. Σε άλλες χώρες μια παρόμοια συμπεριφορά θα προκαλούσε κατακραυγή εκ μέρους των λαϊκών στρωμάτων. Όμως εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με το εξής παράδοξο: μια αρκετά ευάριθμη μερίδα του πληθυσμού αισθάνεται συνένοχη. Όχι διότι πιστεύει στις αερολογίες περί συνυπαιτιότητας, αλλά επειδή νιώθει ταπείνωση, προδοσία, κατωτερότητα. Απορεί πως επιτρέψαμε στους εαυτούς μας τέτοια εξαπάτηση, πως πιαστήκαμε τόσο αφελείς, πως παρασυρθήκαμε νερώνοντας το κρασί της συνείδησης μας-πολιτικής και προσωπικής-.Εδώ κινδυνεύουμε να διολισθήσουμε σε μια επικίνδυνη ατραπό. Να κολλήσουμε στη λογική του αυτομαστιγώματος, ακυρώνοντας την εσωτερική πρόοδο που έχουμε σημειώσει, καταλήγοντας σε χρήσιμα συμπεράσματα, έστω με οδυνηρό τρόπο. Η απάντηση δεν είναι η αδράνεια ούτε η αναμονή ενός Μεσσία, επιφορτισμένου να δώσει μαγικές λύσεις σε δικά μας προβλήματα, δίχως τη δική μας συμμετοχή. Αφού έχουμε ελέγξει εαυτούς ως προς τις πεποιθήσεις του χθες, οφείλουμε μια επανάσταση ατομική και μαζική συνάμα. Ξεκινώντας απ΄το απλούστερο: συμμετοχή μας στον δημόσιο διάλογο κάνοντας χρήση πειστικών επιχειρημάτων σε πλαίσια ορθού λόγου. Έπειτα με το δυνάμωμα της δράση αφ’ενός σε επίπεδο κινημάτων, αφετέρου στο πεδίο της προσωπικής εμπλοκής με τα κοινά. Πολλοί τρομάζουν και μόνο στην ιδέα του να ασχοληθούν με την πολιτική ζωή σε οποιαδήποτε μορφή, ταυτίζοντας την πολιτική σκέψη με τους χειροκροτητές των κομματικών εκδηλώσεων. Εν τούτοις η ενασχόληση με τα δημόσια πράγματα δεν έχει την στενή παραταξιακή έννοια, όσο το ιδεώδες του ενεργού πολίτη που ενημερώνεται, ακούει, αξιολογεί, παίρνει θέση, επηρεάζει με το παράδειγμα του. Ιδού λοιπόν το αντίδοτο σε κάθε λογής βαρόνο-και θα παρουσιαστούν αρκετοί σε διαφορετικά πόστα-που ονειρεύεται ρόλο βοσκού κι εμάς σε ρόλο προβάτων: Να ανεβάσουμε ποιότητες προσωπικά και συλλογικά, όπως θα έλεγε κι ο Ρένος Αποστολίδης. Αποκτώντας αξιοπρέπεια, διεκδικώντας διάχυση εξουσίας. Μην ξεχνάτε εξάλλου, πως οποιαδήποτε κυβέρνηση παίζει ένα ρόλο 40%.Το υπόλοιπο παραμένει διαθέσιμο στον φυσικό φορέα της δημοκρατίας, τον κυρίαρχο λαό. Μας μένει μια επιλογή. Αν θα συμπεριφερόμαστε ως κυρίαρχος λαός ή δουλοπάροικοι. Στην 1 η περίπτωση χρειάζεται χρόνος, διάθεση, πίστη, υπομονή. Άλλοι θα τα καταφέρουν, άλλοι όχι. Στην 2 η εκδοχή είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε με γαλαζοαίματους, επαγγελματίες πολιτικούς, εξάρσεις αλήθειας, περιόδους τεχνητής ευφορίας. Η εκλογή δική μας.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, είναι απόφοιτος του τμήματος Π.Δ.Ε. του Τ.Ε.Ι. Πειραιά

Photo By: tvxs.gr