Κυριακή μεσημέρι. Αγώνας τοπικού πρωταθλήματος. Κάθεσαι στην εξέδρα και
περιμένεις να ξεκινήσει ο αγώνας. Οι πρώτες φωνές αρχίζουν να εμφανίζονται με
το ξεκίνημα του παιχνιδιού. Καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα οι φωνές αυτές
διαρκώς τείνουν να αυξάνονται. Φωνές, απειλές, συμπεράσματα (αβίαστα) για το
ήθος τους. Όλα για τους άνδρες με τα κίτρινα. Τους δήμιους κάθε αθλητικού
αγώνα. Την διαιτητική ομάδα.
Αναρωτιέσαι γιατί συμβαίνει αυτό. Ως φίλαθλος βέβαια δεν μπαίνεις καν σε
τέτοιου είδους αμφιβολίες. Βρώμικη η διαιτησία, στημένοι σε κάθε αγώνα οι
διαιτητές, κάθε σφύριγμα τους επιβεβαιώνει αυτόματα όλη την παραπάνω
συλλογιστική. Αν όμως από φίλαθλος περάσεις στην
άλλη πλευρά, βρεθείς δηλαδή στον χώρο της διαιτησίας, τότε αλλάζουν τα
πράγματα. Αλλάζει η άποψη, οι αμφιβολίες, ή η απάντηση στο ερώτημα ''γιατί οι
διαιτητές βρίσκονται συνεχώς στο μάτι του κυκλώνα;''.
Ας πούμε ότι μεταφέρεσαι αυτόματα σ΄ ένα τελείως διαφορετικό κόσμο Σαν
από παιδί γίνεις ξαφνικά, ενήλικας. Σαν δηλαδή
να αλλάζει όλη η κοσμοθεωρία σου και να βλέπεις τα πάντα διαφορετικά. Όχι
επειδή έχεις κάποιο κέρδος (αν βέβαια έχεις έστω και λίγο ήθος) αλλά επειδή
βλέπεις την αλήθεια μέσα από μία άλλη σκοπιά. Την ξεχωρίζεις απ΄την παράνοια, τύπου
όλοι οι διαιτητές είναι στημένοι και ψάχνεις να βρεις τα πραγματικά της αίτια.
Οι διαιτητές ενός αγώνα έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά περισσότερα από
ένα -ήδη- καχύποπτο και τις περισσότερες φορές εξαγριωμένο κοινό. Πρέπει να
νικήσουν το άγχος ενός αγώνα και ειδικά τον τρόπο με τον οποίο στέκονται και
δείχνουν τις αποφάσεις τους (την γενικότερη τους εικόνα). Κάτι που είναι
πραγματικά δύσκολο. Γενικότερα, όταν ασχολείσαι με κάτι που σου αρέσει, θες να
είσαι καλός και να αποκτήσεις την απαραίτητη διάρκεια. Αυτό θα σου δώσει τα
εχέγγυα για να βελτιωθείς και να προοδεύσεις. Βέβαια μέσα σ' όλη αυτή την
πορεία προστίθενται και τα λάθη. Λάθη που μπορείς να κάνεις σε κάθε αγώνα. Και,
που ακόμα και όταν έχεις αυτοπεποίθηση και έχεις αποδείξει ότι μπορείς να
ανταποκριθείς μπορούν να σου συμβούν αναπάντεχα. Ωστόσο σ΄ ένα -κατά γενική
ομολογία- ανώριμο ευρωπαικό φίλαθλο κοινό δεν μπορούν να συγχωρούνται με
ευκολία τέτοιου είδους συμπεριφορές. Ή ακόμα και να μεταφραστούν ως λάθη και όχι
ως αποτέλεσμα της εύνοιας του διαιτητή προς την αντίπαλη ομάδα.
Νομίζω τελικά ότι ψάχνουμε τον ''δολοφόνο'' σε λάθος μέρος. Και αυτό
διότι ο πραγματικός ΄''δολοφόνος'' δεν είναι το πρόσωπο που νομίζουμε. Σαν να
φοράει μάσκα και μας μπερδεύει. Αν θέλουμε να βρούμε τον πραγματικό ένοχο θα
πρέπει να ψάξουμε πιο βαθιά, να κοιτάξουμε στις ομάδες και στην συνέχεια στους
παίκτες και τους παράγοντες που τις απαρτίζουν και που είναι αυτοί τα
πραγματικά υποκείμενα των στημένων αγώνων.
Η διαιτησία βρίσκεται συνεχώς σε κρίση. Και μάλιστα κάτω από τον
αυστηρότερο κριτή. Τον κόσμο. Σαφώς και αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιοι διαιτητές
μπορεί να έχουν χρηματιστεί ή η ίδια η διαιτησία να μην χρειάζεται βελτίωση. Ίσως
όμως-στο ήδη τεταμένο κλίμα που υπάρχει εναντίον τους, στην συνεχιζόμενη
αδιαφορία των αρμόδιων αρχών να τους προστατέψουν και τέλος στην αισχρή
χρησιμοποίηση τους ως άλλους ''αποδιοπομπαίους τράγους'' προκειμένου να
θυσιαστούν ως εύκολοι στόχοι για χάρη άλλων, όλοι εμείς οι φίλαθλοι να τους
κρίνουμε άστοχα και να μεταφράζουμε κάθε λάθος τους ως εσκεμμένη κίνηση που
αποδεικνύει την ανικανότητα ή ανηθικότητα τους. Πώς θα προοδεύσεις αν δεν
εισπράξεις -έστω και λίγο- σεβασμό και υπομονή σ΄αυτό που κάνεις ;
Ο Μιλτιάδης Βασιλόπουλος είναι
φοιτητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου
Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών
photo by: serresport.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου