Η βία, τρομοκρατική, πολιτική, θρησκευτική, έχει μόνο ηττημένους…

Το πολύ πρόσφατο, αιματηρό αλλά ευτυχώς όχι πολύνεκρο τρομοκρατικό χτύπημα που έλαβε χώρα στη γραμμή του τερματισμού του ετήσιου Μαραθώνιου αγώνα που διεξάγεται στη Βοστώνη, επανέφερε τόσο στο προσκήνιο της επικαιρότητας παγκοσμίως όσο και στις ζωές των αμερικανών πολιτών, κατά κύριο λόγο, τον εφιάλτη της συμβίωσης με τον καθημερινό φόβο της βίας, του αίματος και της απώλειας ανθρώπινων ζωών στον βωμό ενός ακήρυκτου «ιερού» πολέμου βασισμένο στον θρησκευτικό φανατισμό και τη μισαλλοδοξία.
Και αν οι κυβερνήσεις του υιού Μπους είχαν «καταφέρει» με την εξίσου φανατική, ιδεοληπτική και ακραία νεοσυντηρητική ακροδεξιά πολιτική τους να δώσουν όλες τις αφορμές και τις αιτίες για τη συντήρηση και διαιώνιση του πολέμου μεταξύ θρησκειών, πολιτισμών και τρόπων  ζωής, θέλοντας να εκπολιτίσουν τους «βάρβαρους» υποτίθεται φανατικούς ισλαμιστές στον Αραβικό Κόσμο και να εισαγάγουν  το μοντέλο της αστικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας δυτικού τύπου, ο νυν αμερικανός Πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα δεν ακολουθεί σε καμιά περίπτωση τέτοια προκλητική και επεκτατική πολιτική…

Το λουτρό αίματος στο Ιράκ που προκλήθηκε από τον νεοπροτεσταντισμό  του υιού Μπους και των συνοδοιπόρων του.

Έτσι, μετά από την πρόσφατη απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων κατοχής, γιατί αυτού επρόκειτο, από το Ιράκ στις αρχές του 2012, αλλά και η αναδίπλωση των αμερικανικών στρατευμάτων σε μικρή ακτίνα διασποράς περί την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, Καμπούλ, εδώ και επίσης έναν χρόνο δείχνουν έμπρακτα τη διάθεση και φανερώνουν εν τοις πράγμασι τη βούληση του Ομπάμα, να απεμπλακεί από την ιμπεριαλιστική πολιτική του προκατόχου του που βασιζόταν στην επίδειξη στυγνής στρατιωτικής ισχύος, ανεξαρτήτως θυμάτων τόσο στο πεδίο της μάχης, όσο και στο πεδίο των παράπλευρων θυμάτων, των αμάχων δηλαδή, ακόμη χειρότερα… Οι Αμερικανοί σε επίπεδο διεθνούς διπλωματίας αποσύρονται από τα πεδία της μάχης και προσέρχονται προσεκτικά και συγκρατημένα είναι η αλήθεια στα στρογγυλά τραπέζια των διεθνών διασκέψεων διπλωματικής επίλυσης των διαφορών τους με τους αντιπάλους τους, ακόμη και με το Ιράν που αποτελεί τον υπ’ αριθμόν ένα στρατιωτικό τους αντίπαλο, διακηρυγμένα κατά το Ιράν αλλά και κατά τις ΗΠΑ… Δεν κάνουν βέβαια αυτή την  υποχώρηση μόνο λόγω καλών προθέσεων και φιλειρηνικών διαθέσεων της τρέχουσας πολιτικής ηγεσίας τους. Για την ιστορία θα πρέπει να θυμηθούμε ό,τι η αμερικανοβρετανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 προκάλεσε λουτρό αίματος και εκατόμβες θυμάτων στο Ιράκ…

Ειδικότερα, από το 2003 έως και την ημέρα της επίσημης αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ πριν από 16 μήνες υπολογίζεται πως  περίπου 162.000 άνθρωποι, κυρίως άμαχοι, έχασαν τη ζωή τους στο Ιράκ. Από αυτούς περισσότεροι από 4.000 σκοτώθηκαν στη διάρκεια μόνο του 2011.Ο απολογισμός των νεκρών στο Ιράκ από το 2003 ως το 2011 στηρίζεται στη διασταύρωση των στοιχείων της IBC, που αφορούν τους αμάχους, με αυτά των ιρακινών αρχών, τα επίσημα στοιχεία για τις αμερικανικές στρατιωτικές απώλειες και τα στοιχεία που αποκαλύφθηκαν από τον ιστότοπο WikiLeaks (Iraq War Logs) διευκρινίζει η διεθνής μη κυβερνητική οργάνωση, η οποία εδρεύει στη Βρετανία.

Οι Αμερικανοί κάνουν πίσω, οι ισλαμιστές γιατί όχι;

Το θέμα είναι πως η προτεσταντική ηθική της επιβολής του δυτικού μοντέλου διακυβέρνησης και του «εκπολιτισμού των βαρβάρων φανατικών ισλαμιστών» γέννησε μισαλλόδοξους, φανατικούς πολεμιστές και κήρυκες του θρησκευτικού και πολιτισμικού μίσους από την πλευρά του Ισλάμ. Είναι χαρακτηριστικό πως μεταξύ όσων ψέλλισε ο ένας εκ των δυο Τσετσένων αδελφών, δραστών της βομβιστικής επίθεσης στον Μαραθώνιο της Βοατώνης, του μόνου επιζώντος, και οι δυο νεαροί παρότι είχαν ζήσει στις ΗΠΑ, απεχθάνονταν και μισούσαν τον αμερικανικό τρόπο ζωής, την επιθετικότητα και την υπεροψία των Αμερικανών και την στρατιωτική εισβολή τους στο Αφγανιστάν το 2001 και στο Ιράκ το 2003. Είναι αυτό δικαιολογία, αιτιολόγηση μιας βομβιστικής ενέργειας εναντίον άμαχου πληθυσμού; Όχι βέβαια, είναι εξ ορισμού καταδικαστέα και φρικαλέα μια τέτοια πράξη, αλλά στο μυαλό όλων των φανατισμένων προσήλυτων της βίας και της συνακόλουθης, επιδιωκόμενης βιολογικής εξόντωσης του εχθρού είναι πράξη ιδεολογικά, πολιτικά και πολιτισμικά καθαγιασμένη… Ο σκοπός, ο όποιος σκοπός αγιάζει τα μέσα, ακόμη και ο πιο ανηλεής και απάνθρωπος. Η βία γέννησε βία, νομοτελειακά…

Η ώρα της λογικής και της συνεννόησης

Τώρα, ωστόσο είναι η ευκαιρία να κλείσει αυτός ο φαύλος-κύκλος της ατέρμονης και αέναης σύγκρουσης μεταξύ ακραίων χριστιανών και φονταμενταλιστών ισλαμιστών από τον οποίο κανένας δεν έχει βγει ούτε και πρόκειται, βέβαια, να βγει ποτέ κερδισμένος… Η βία δεν έχει νικητές παρά μόνο ηττημένους… Ο Ομπάμα το έχει αντιληφθεί, όχι όμως και όλοι όσοι συναποφασίζουν γύρω του. Το πολιτικό Ισλάμ έχει πολλούς μετριοπαθείς και νουνεχείς ηγέτες που μπορούν να σβήσουν τη «φλόγα» του μίσους του αλλόθρησκου και τη μισαλλοδοξία, σύντομα, συγκροτημένα, μεθοδικά και με επιχειρήματα… Τώρα είναι ο καιρός που το μυαλό πρέπει να επικρατήσει των μυών και η σκέψη του παραλογισμού. Αιδώς Αργείοι…

Ο Νίκος Γκαρόζης είναι δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΠΗΤ (Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου)


Photo By: majiroxnews.com