Τα δάνεια της ζωής μας

Όσοι μένουν Αθήνα, θα συμφωνήσουν. Η πόλη είναι σαν ένα καζάνι που βράζει. Έχεις την αίσθηση ότι από στιγμή σε στιγμή θα συμβεί η έκρηξη. Η καθημερινότητα αρχίζει να μοιάζει σαν έναν άνθρωπο με φριχτά απωθημένα, που θα τα διοχετεύσει όπου βρει. Με όποιες συνέπειες. Ένας φίλος που επισκέφθηκε την Αθήνα, μου είπε "τρέχω για το νησί μου! Εδώ είστε όλοι καταθλιπτικοί!" Ίσως να ισχύει. Σε αυτούς που θεωρούν ότι "γίναμε έτσι λόγω της φτώχειας" ,θα απαντήσω ότι φτάσαμε εδώ  λόγω "παράλογων δανείων και κρατικών χρεών". Όχι λόγω φτώχειας. Η φτώχεια είναι μια κατάσταση που σου επιτρέπει -ενίοτε και πολύ δύσκολα-να σηκώσεις τα μάτια προς τον ουρανό, να μηχανευτείς τρόπους να φας, να ντυθείς, να κάνεις γενικά ΚΑΤΙ. Αυτό που είναι ασήκωτο, είναι το παράλογο χρέος.

Νομοτελειακά, είναι σαν ένα τεράστιο βάρος στους ώμους. Παρά την ευκόλως μεταδιδόμενη άποψη ότι "καλά τα πάθαμε, γιατί ζούσαμε  δανεικές ζωές, θα πω "καλά κάναμε!". Ουδέποτε θεώρησα ανοησία την όποια καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου των συμπολιτών μου. Δεν έχω παιδία. Αν είχα, θα δανειζόμουν για ένα πολύ καλό και ασφαλές αυτοκίνητο, για να μεταφέρω την οικογένεια μου, εφόσον δεν είχα να το αγοράσω τοις μετρητοίς. Θα αγόραζα με στεγαστικό ένα "καλό σπίτι". Και ναι, θα έκανα ένα μεγάλο ταξίδι, μακρινό, εφόσον είχα μια σταθερή δουλειά που θα μου επέτρεπε  να αποπληρώνω με συνέπεια τις δόσεις της πιστωτικής μου κάρτας.

Για να μην παρερμηνευτεί  ο λόγος μου, δεν εννοώ ακρότητες τύπου "παίρνω δάνειο για να πάρω αμαξάρα κι να πετώ λουλούδια στα μπουζούκια ενώ  ο μισθός μου είναι  800 ευρώ. Το γιατί οι τράπεζες έδωσαν δάνεια ασύστολα σε ανθρώπους που θα ήταν αδύνατον να τα αποπληρώσουν, ακόμα και τις καλές εποχές, αυτό μόνο οι οικονομολόγοι μπορούν να το απαντήσουν. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ο δανεισμός, αλλά η ασυδοσία του, κι τα παράνομα κέρδη των τραπεζών. Με ένα σωστό κρατικό μηχανισμό, που θα εξασφάλιζε αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις δεν θα φτάναμε στο να πιστεύουμε ότι είναι προνόμιο να έχεις μια δουλεία με 500 ευρώ. Λυπάμαι. Αυτό είναι ντροπή. Λαός που βολεύεται με "τα " λίγα ",είναι καταδικασμένος στο "να μην σηκώσει  ποτέ τα μάτια του στον ουρανό".

Η Ιλιάδα Κοθρά,είναι sales manager της εταιρείας ΜΕD κaι editor του site www.living-postcards.com